برای ناک هایی که در South Kilburn بزرگ شده اند ، ژانرهای مبتنی بر قافیه بخشی جدایی ناپذیر از بیان کودکی و هنری او بوده اند. او که به طور خاص درگیر انعطاف پذیری بود ، از 12 سالگی MCing را برای خودش شروع کرد ، و اغلب ضربات را روی پلتفرم هایی مانند LimeWire بارگیری می کرد و کرها را با هم تکه تکه می کرد و جریان و سرعت خود را آزمایش می کرد. در سالهای بعد ، ناككس به مطالعه مشاغل Nas ، J. Cole و MF Doom ادامه داد و پیدا كرد كه هیپ هاپ معمولی متناسب با توانایی های او به عنوان خواننده رپ است. در اولین میکس تیپ خود در سال 2014 ، Killmatic – قصیده ای آشکار برای ناس – ناککس در رویکرد خود آرام و مهم است ، با شخصیتی قابل قبول در لندن همراه با ضرب های نوستالژیک ، الهام گرفته از موسیقی جاز.

هرچه سالها پیشرفت می کرد ، تواناییهای ناک نیز پیشرفت می کرد. آريست در ادامه با شعور بيشتري در آيات خود قرار گرفت و به سرعت از طريق آهنگهايي مانند “صبحانه در تيفاني” و “21 شمع” فرقه اي را جمع كرد. این حرکت Nrg 105 را در سال 2019 ، اولین پروژه کامل رپ ، تحت الشعاع قرار داد. Nrg 105 مملو از اسکیت های الهام گرفته از لندن و آفریقای غربی و حتی آهنگ های کاملاً راضی کننده تر ، جلوه ای از Knucks – هنرمند 360 – را مشاهده می کند که صدای هیپ هاپ نوستالژیک دهه 90 را برای شنوندگان معاصر انگلیس به روز می کند. او حتی موفق شد در سال 2004 با موفقیت “دختر هولباک” از گوئن استفانی در مورد آهنگ “گوئن استفانی” که به طور قطع یکی از جلسه های باشگاهی پس از قرنطینه است ، استیضاح کند.

خارج از موسیقی ، ناکس به شهرت رسیده است ارائه به همان اندازه بصری جذاب “Rice & Stew” قویترین مثال در این مورد است. گرچه مینیمالیستی است ، کلمات ساز تنظیمات آشکاری را انجام می دهند (مانند خانه) ، و می تواند نشانگرهای فرهنگی انتگرال را در خود جای دهد ، که به روشهای واضح و واضح فیلمبرداری شده و آهنگ همراه را به طور یکپارچه گره می زند. جدیدترین ساخته تصویری ناکس برای “تیمز” همچنان مهارت و توجه او به جزئیات را در بخش موسیقی ویدیو برجسته می کند. “Thames” در جدیدترین EP “Knucks” ، کلاس لندن ، از باریک تر از مدل قبلی خود برخوردار است: در اینجا ، او از اتفاقات فعلی اطراف خود ، به ویژه لطافت ، الهام می گیرد. او همچنین از مجموعه کره جنوبی ، کلاس ایتاون الهام گرفت. وی در مورد بزرگنمایی می گوید: “رستوران این مجموعه تقریباً استعاره ای از حرفه من است.” با حضور معاصران از جمله Sam Wise ، Loyle Carner و Shae’s Universe ، کلاس Class London در علامت گذاری ناککس به عنوان یک پیشکسوت جوان در مورد مجسمه سازی قطعات مفهومی دستیاران است.

ناكس مجهز به یك شوالیه رعیت 32 در زیر كمربند خود (از طریق ترانه “The Baton”) و دو عنوان تیتراژ فروش رفته ، تازه كار خود را آغاز كرده است. در همین حین ، غزل سرای اخیراً با مجتمع به گفتگو در مورد کلاس لندن ، رپ رونق در انگلیس ، هنرمندی روزافزون وی و موارد دیگر پرداخت.

مجتمع: می دانم شما را ناکلز می گفتند به عنوان یک برچسب در مدرسه متوسطه. با من درمورد اینکه چرا آن را به عنوان نام صحنه کوتاه به ناکس

ناکس: این تصمیم دیوانه و یا هر چیز دیگری نبود با من صحبت کن. اساساً ، وقتی Killmatic را آزاد می کردم ، کمی بزرگتر از زمانی بودم که اولین بار نام برچسب را گرفتم. من فقط احساس کردم ناکلز کمی جوان است. دوستان من به هر حال به طور خلاصه من را ناکس صدا می کردند ، بنابراین کاملاً منطقی بود.

با بزرگ شدن ، شما به مدرسه متوسطه در شمال غربی لندن ، به طور خاص هارو رفتید. تجربه گسترده شما در دوران کودکی و جوانی در منطقه چگونه بود؟

جالب بود. احساس می کنم وقتی همه مردم در یک مبارزه هستند ، به نظر نمی رسد یک مبارزه باشد زیرا همه درگیر آن هستند. خاطرات جوان زیادی وجود دارد که من از بازی در بلوک ها و رفتن به مدرسه دارم. طولانی شد زیرا من مجبور شدم از South Kilburn به Harrow در خط Bakerlo قطار بروم. شما باید از کنار همه هودها عبور کنید ، اما همه دوستان من از این هودها می آیند ، مانند کنزال گرین ، هارلسدن ، ومبلی ، و همه ما در مدرسه ملاقات می کنیم. من از آن قسمت بسیار لذت بردم.

چگونه می توانید شمال غربی لندن را برای شخصی که اهل آنجا نیست توصیف کنید؟

اولین چیزی که می خواهم بگو این است که آن را به من خانه است. حتی اگر من دیگر آنجا زندگی نمی کنم ، اما خانه همیشه آنجا است. من می گویم که کاملاً فرهیخته است – بسیار چند فرهنگی. همسایگان همسایه من جامائیکایی بودند ، سپس درب کنار آنها سومالیایی بودند و سپس یک زن و شوهر سفیدپوست بودند. بسیاری از افراد مختلف با هم مخلوط می شوند. فقط چیزی در مورد North West وجود دارد – ما نوع مخصوص خود را داریم. نمونه بارز آن این است که وقتی شما به Nines یا J Styles نگاه می کنید ، ما فقط راه خود را داریم مرد.

آیا تا به حال احساس کردید که به عنوان یک خواننده رپ از آن طرف شهر مجبور هستید که با صنعت وسیعتر لندن همسان شوید؟

فکر نمی کنم صادقانه بگویم. وقتی نوبت به هنر می رسد – به نظر من ، شما نوعی فراموش می کنید که مردم اهل کجا هستند. شما به کسی برچسب گذاری نمی کنید همه چیز در مورد موسیقی است. در صورت وجود ، من که از شمال غرب می آیم به من کمک می کند تا مناطق دیگر را بیشتر ببینم و درک کنم و آنها می فهمند که من از کجا بیشتر هستم.

شما در مصاحبه های قبلی گفته اید که یاد گرفته اید در اوایل نوجوانی با استفاده از برنامه هایی مانند Fruity Loops تولید کنید. چه مدت می گویید که تسلط شما بر تولید آهنگ طول کشید؟

اکنون ، فکر نمی کنم استاد آن باشم. با این حال ، می گویم بعد از سه یا چهار سال بازی با این نرم افزار راحت بودم. من از 12 سالگی شروع کردم ، سپس در 14 یا 15 سالگی خوب بودم. این زمانی است که می توانم ضرب و شتم و با اطمینان از آن رپ بزنم.

مشخص است که در این مرحله شما طرفدار بزرگ Nas هستید. از چه جنبه ای از هنر ناس بیشترین قدردانی را دارید؟

من فکر می کنم این قصه گویی است … قصه گویی و توانایی او برای ایجاد احساسات خاص در افراد. احساس می کنم بسیاری از کارهایی که او انجام می دهد عمدی است. اگر در یک نقطه خاص از آهنگ Nas احساس ناراحتی می کنید ، به این دلیل است که او می خواست در آن نقطه خاص غمگین شوید و او کلمات خاصی را برای برانگیختن این احساسات از شما استفاده کرده است. بسیاری از تکنیک های ادبی در آهنگ های او وجود دارد که من به آنها توجه می کنم. من سعی می کنم در رویکرد خودم نیز همین کار را انجام دهم.

شما از گریم به هیپ هاپ انگلستان تبدیل شده اید. وقتی تکامل پیدا کردید چگونه هویت خود را در موسیقی پیدا کردید؟

من می گویم که در ابتدا ، تقریباً از همه رپرهایی که از آنها الهام گرفته ام تقلید می کنم. اگر به تفلون یانگ فکر می کنید ، او هنرمند مورد علاقه من بود بنابراین حتی در Killmatic ، می توانید صدای او را در آنجا بشنوید. سپس وقتی شروع به گوش دادن به رپ آمریکایی می کردم ، از هر رپری که دوست داشتم چیزهایی می گرفتم و چیزهای خودم را با هم ترکیب می کردم. اکنون ، من همین کار را با خوانندگان رپ که در اینجا تازه کار هستند انجام می دهم.

کدام سه کلمه Knucks را در سال 2020 تعریف می کند؟

من می گویم کلاسیک ، نوستالژیک و صاف.

در مصاحبه های قبلی ، شما اشاره کرده اید که رپ رونق در صنعت انگلستان جایی ندارد. آیا امروز هم همین احساس را دارید؟

اگر می گویید واقعاً بازار بزرگی برای آن وجود ندارد ، بله: من هنوز هم چنین احساسی دارم. من احساس می کنم بازار خوبی برای آن وجود دارد و اکنون بیشتر به این دلیل احساس می کنم که بخاطر هنرمندانی مانند لویل کارنر – شخصی که نمایش های مضحکی را می فروشد و مردم حتی آن را درک نمی کنند. در حال حاضر بازار طاقچه ای در حال رشد است.

سال گذشته ، شما دو نمایش اصلی را در Hoxton Bar & Kitchen برگزار کردید – که اکنون Colors Hoxton نامیده می شود. احساس فروش هر دو خرما چه حسی داشت؟

ما همیشه امیدوار بودیم که به فروش برسد ، اما جذابیت اصلی من این واقعیت بود که وقتی بیرون آمدم بسیاری از مردم اشعار را دوباره خواندند برای من وقتی Nrg 101 فقط یک هفته قبل از اولین تاریخ انتشار عنوان خارج شده بود. چیز دیگری بود! ذهنم باد شد.

از نظر حضور در صحنه خود ، توانستید خود را حفظ کنید. چگونه خود را برای اجراهای خود آماده کردید؟

این کار بسیار ساده بود: فقط تمرینات شدید. هفته ها قبل از اجرا ، من برخی از صحنه هایم را سخت می گرفتم و همچنین روی اعتماد به نفس خودم روی صحنه کار می کردم. مردم نمی توانند درک کنند که هنرمند بودن و اجرا دو چیز کاملاً متفاوت هستند – آنها دست به دست هم نمی دهند. بسیاری از هنرمندان درون گرا هستند ، بنابراین شما باید سعی کنید بر اجراها تسلط داشته باشید. من می خواستم چیزهایی را از ذهنم بیاموزم که به شکست فکر نکنم و بعد روی صحنه اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنم.

شما اخیراً EP Class London خود را منتشر کرده اید. چه مدت طول کشید تا خلق شود؟

سخت است که بگوییم مدت زمان ایجاد آن چقدر طول کشید زیرا عمر چند قطعه چند ساله است. اما یک دوره زمانی وجود داشت که من یک سری خلاقیت داشتم ، سپس در مدت زمان یک سال آهنگها را گردآوری کردم.

به طور مفهومی ، چه چیزی مایه های پروژه را الهام بخش کرد؟

وقتی در حال تماشای یک نمایش کره ای بودم که خواهرم مرا به آن دعوت کرد ، ایده های من به وجود آمد کلاس Itaewon در Netflix. این در مورد این بچه است که مدرسه را شروع می کند و او جلوی این زورگویی را می گیرد که کسی را اذیت کند و پدر پسر صاحب یک رستوران است. پدرش سعی می کند او را وادار به عذرخواهی کند اما او نمی خواهد ، اما پدر برای پدر پسر دیگر کار می کند تا اخراج شود. اخلاقی که از آن گرفتم این بود که شما باید به اخلاق خود پایبند باشید. سپس آنها رستوران خود را درست می کنند تا سعی کنند از پدر پسر اصلی سبقت بگیرند ، و رستوران در Itaewon است و “Itaewon Class” نام دارد. من رستوران دیگر را به عنوان استعاره ای از کارم در نظر گرفتم. به همین دلیل است که من پروژه خود را Class London خواندم. عناصر کلاس نیز به قسمت کلاس نام گره خورده است. به همین دلیل برای اطمینان از مرتبط بودن مضامین با یکدیگر ، “ارزش شما” را ساختم.

درباره برخی از آهنگ هایی که در ساختن آنها و همچنین رپ زدن با من صحبت کنید روشن است.

غیر از “ارزش شما” ، من دستی در همه آنها داشتم ، حتی اگر کوچک باشد. به عنوان مثال ، در “مادران” ، من ساز اصلی را در ابتدای آهنگ بازی کردم و سپس کادیاتا ضرب آهنگی را در آن آهنگ تولید کرد. بعضی از آهنگ ها فقط من بودم “هیو هف” و “Fxcked Up” من به تنهایی خلق کردم ، و بقیه با همکاری مشترک ساخته شدند.

جاز تا به امروز در سراسر این پروژه و در سراسر دیسکوگرافی شما وجود دارد. شیفتگی شما به این ژانر از کجا ناشی می شود؟

فکر می کنم از ساد ناشی شده باشد ، می دانید. او اولین هنرمندی بود که من در موسیقی جاز به آن گوش دادم و مرا به مکان های احساسی برد. موسیقی او چیزی را به شما تحریک می کند. مثل این است که من می گفتم ناس می داند بعضی از کلمات را در مکان های خاص بگذارد تا احساس شما را احساس کند ، ساد می تواند این کار را با لحن و سازهایش انجام دهد. ساکسیفون همیشه ساز مورد علاقه من بوده است. این توانایی فقط خواندن و صدا دادن مانند صدای زن را دارد. هیچ ابزار دیگری نمی تواند این کار را با من انجام دهد.

چگونه اثر مستقل شما ، NODAYSOFF ، مفهوم سازی شد؟

NODAYSOFF به عنوان نام مستعار شروع به کار کرد که من وقتی از آن استفاده می کنم تولید؛ من از برچسب ضرب و شتم در تمام ضرباتی که ارسال کردم استفاده می کنم. سپس من Dir.Lx را ملاقات کردم و با او و پسر عمویم ، T ، یک مجموعه تشکیل دادم ، جایی که همه ما ذائقه ای التقاطی در موسیقی ، هنر و مد قدیمی داشتیم. مانترا نشان می دهد که بیرون کشیدن کار به طور روزمره و بدون زحمت ، وقتی کار سخت و شادی خاصی نیست ، انجام می شود.

Wretch 32 اساساً چوب دستی را به آولینو و خود شما می دهد ، وقتی او شما را هر دو در آهنگ خود قرار داد ” باتون ”. چه احساسی برای او داشت که شما را معرفی کند؟

افتخار چیزی نیست. من بزرگ شدم و به حرفهای Wretch و بسیاری دیگر که اکنون شانه هایشان را با آنها می مالم بزرگ شدم – فروتنانه است! من فقط سعی می کنم خونسردی خودم رو حفظ کنم گاهی بسیار طاقت فرسا است. این یک امتیاز است. هیچ کس دیگری به عنوان یک ترانه سرا بر روی نام خود سنگینی نمی کند و اینکه او برای اجرای برنامه با ما تماس بگیرد بسیار شگفت انگیز بود.

همچنین

را نیز تماشا کنید