توضیح داده شد -leon-bennett “class =” ff-og-image-inserted “>

بعد از یک هفته پر فراز و نشیب در دنیای Kanye West – هفته ای که وی بیش از 100 صفحه از قرارداد ضبط خود را در توییتر منتشر کرد ، ادعا کرد که” رئیس آدیداس “است و تماس گرفت. خود “موسی جدید” که هنرمندان را از قرارداد ضبط آنها رها می کند – وی روز گذشته مجموعه ای از “دستورالعمل های معاملات ضبط و انتشار جدید” را در توییتر پیشنهاد داد ، که نشان می دهد آنها استراتژی مذاکرات آینده را از طرف هنرمندان منعکس می کنند. مانند هر چیز دیگری که شامل کانیه است ، هرج و مرج با ذره ای از حقیقت همراه است.

آیا دستورالعمل های جدید Kanye واقع بینانه هستند؟ منظورشون چیه؟ در یک تجزیه و تحلیل نقطه به نقطه ، ما آن را برای شما تجزیه می کنیم.

“1. این هنرمند صاحب حق چاپ در ضبط ها و آهنگ ها است و آنها را برای مدت محدودی به برچسب ضبط / ناشر اجاره می دهد. معاملات 1 ساله “

به نظر می رسد در اولین توئیت” دستورالعمل های “خود ، كانیه درخواست كرده است كه تمام مطالب دارای حق چاپ توسط هنرمندان (از جمله ضبط های اصلی) باقی بماند و دارای مجوز برای ضبط برچسب ها برای توزیع برای دوره های یک ساله. اکثر معاملات عمده برچسب اصلی ، ترانه ها را در اختیار ترانه سراها قرار می دهند و مالکیت ضبط های اصلی را به برچسب ضبط اعطا می کنند. كانیه طی هفته گذشته یا تقریباً كاملاً روی این پیام ثابت بوده است – او كاملاً معتقد است كه هنرمندان باید صاحب استاد خود باشند – اما متقاعد كردن برچسب های مهم برای پذیرش چنین شرایط مطلوبی ، بدون تغییر در انتظارات بازار بعید به نظر می رسد. این ساختار کوتاه مدت “مجوز” غیر واقعی است زیرا برای برچسب های ضبط به شدت نامطلوب است. این توانایی را برای هنرمندان فراهم می کند تا از هرگونه تعهد قراردادی که سالیانه باید برچسب آن را داشته باشند ، دور بمانند و این به خودی خود اهرم فشار هنرمندان در هرگونه مذاکره را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد. مالکیت اصلی به عنوان بخشی از این معامله (البته شاید نامتناسب) دیده می شود که برچسب توانایی دیدن بازگشت سرمایه آنها در تأمین مالی هنرمندان جوان را فراهم می کند.

“2”. ناشر یا ناشر یک ارائه دهنده خدمات است که سهمی از درآمد را برای مدت محدودی دریافت می کند. این تقسیم می تواند به نفع هنرمندان 80/20 باشد “

در توییت بعدی ، كانیه پیشنهاد می كند كه برچسب ها باید تقسیم 80/20 را به نفع هنرمندان از همه درآمد بپذیرند. این توییت در همان دسته دسته اول قرار می گیرد: یک قرارداد قراردادی که بدون تغییرات بزرگ احتمالاً به استاندارد صنعت تبدیل نخواهد شد. همانطور که هفته گذشته شاهد بودیم که کانیه قراردادهای خود را منتشر کرد ، حتی پس از اقدام بزرگی نیز حق امتیاز دریافت شده برای استفاده از کار خود بین 14 تا 1 درصد بود. چارچوبی که وی پیشنهاد می کند ، همچنین “هنرمند / ارائه دهنده خدمات” با انتظارات امروز مطابقت ندارد و برای تحقق آن الگوی واقعی دیگری را می طلبد.

“3. وابستگان: هنرمندان برای مدیریت کاتالوگ خود نباید به شخص دیگری وابسته باشند. برای درک شغلی که در آن هستید نیازی به هیچ کس دیگری نیست. “

به نظر می رسد چند توییت بعدی Kanye نمایانگر لیست خواسته های سطح بالایی است تا مدیریت شغل هنرمندان را آسان تر کند. كانه ابتدا اظهار داشت كه هنرمندان برای درک حقوق خود و “مدیریت فهرست خود” نباید به دیگران وابسته باشند. او در اینجا یک نکته دارد: یک اکوسیستم کامل در اطراف هنرمندان ساخته شده است تا منافع مختلف را تأمین کند و ساده سازی یا ساده سازی برخی از این فرایندها می تواند هزینه های خارجی مرتبط با مدیریت حرفه یک هنرمند را کاهش دهد. این شباهت به سایر زمینه های نوآوری در صنعت فناوری نیست. مثال: چه کسی دیگر از آژانس های مسافرتی استفاده می کند؟

«4. وکلا: اولین چیزی که در مورد Record Deals تغییر می کند در واقع وکلا هستند. ما به قراردادهای Plain English احتیاج داریم. نقش وکلا بهبود معاملات است … برای قراردادهایی که نمی توانیم درک یا پیگیری کنیم هزینه ای دریافت نمی کنیم. معاملات را دوباره بنویسید تا از اولین خواندن قابل درک باشد. “

اعلامیه بعدی به طور خاص به وکلا اشاره دارد ، با بیان اینکه قراردادها باید به” انگلیسی ساده “باشند و توضیح می دهد که” نقش وکالت برای بهبود معاملات … برای قراردادهایی که نمی توانیم آنها را درک کنیم یا آنها را پیگیری کنیم هزینه ای دریافت نمی کنیم. ” در اینجا باید فاش شود که نویسنده این قطعه یک وکیل است ، اما این ادعا کمی جسورانه است. به عنوان یک مدیر کل ، وکلا از نظر اخلاقی ملزم به عمل به نفع مشتری خود هستند. هرگز قصد یک وکیل خوب این نیست که معاملات را بیش از حد پیچیده کند تا هنرمندان نتوانند آنها را درک کنند ، اما اغلب مذاکره در مورد سازش های بدیع به معنای تشدید زبان ساده است. درک حق چاپ ، به ویژه حق چاپ مرتبط با حقوق موسیقی ، بسیار دشوار است ، بیشتر به این دلیل که به مرور زمان نوشته شده و تکامل یافته است تا هم از حق هنرمند برای حفظ طیف وسیعی از حقوق کارشان و هم از مزایای عموم مردم برای دسترسی به اثر برخوردار شود. این درخواست مختص صنعت موسیقی نیست. به عنوان نمونه ، سیاست های حفظ حریم خصوصی طی سالهای اخیر تغییراتی در خود ایجاد کرده اند تا کاربر پسندتر شوند. غیرممکن نیست که در مواقعی شاهد توافق مشابهی با هنرمندان باشیم.

“5. مجوزهای برابري و پتو عمده ترين درآمد جديد آينده هستند. اگر با یک رشته اصلی هستید ، “آهنگهای” خود را به عنوان سهمی در قدرت آنها برای دریافت سهام و معاملات سرمایه گذاری کرده اید. تقریباً همه معاملات جدید اکنون براساس کلیه آهنگ هایی است که به فروشگاه یا برنامه ای می روند. حقوق صاحبان سهام هنرمندان است. هیچ مجوز پتو دیگری وجود ندارد. باید از روز اول مشخص باشد … چه سهمی دارید و چه موقع ترک می کنید. اگر آهنگ شما همان معامله خطی را که در آن فروشگاه / برنامه سرمایه گذاری کرده اید کمک می کند. اکنون UMG دارای 2.2 میلیارد سهم سهام در Spotify است. این هنرمندان هستند. سیستمی در مورد چگونگی دریافت مانده سهام در بیانیه حق امتیاز خود باید ایجاد شود و سیستمی از زمان دستیابی هنرمندان به نقدینگی ایجاد شود. “

این نکته کمی پیچیده است. كانیه با گفتن اینكه بیشتر درآمد آینده از طریق “پروانه های پتو” تأمین می شود ، شروع می كند و سپس با اعلام كردن “دیگر هیچ پروانه پتویی” توئیت خود را به پایان می رساند. مجوز پتو زمانی است که یک مارک تجاری (یا گروه دیگری از دارندگان) می تواند مجموعه ای از حقوق را برای کاربر مجوز دهد ، به گونه ای که کاربر نیازی به دریافت مجوزهای فردی نداشته باشد. در بسیاری از زمینه هایی که از آنها استفاده می شود ، مجوزهای پتو موسیقی مجوز را برای طرف مجوز آسان می کند. به عنوان مثال ، TikTok و Facebook دارای مجوزهای پتو برای استفاده از موسیقی در سیستم عامل خود هستند. به همین ترتیب ، بارها و رستوران ها از ASCAP و BMI مجوز پتو را برای پخش موسیقی در مکان های خود دریافت می کنند. بدون مجوز پتو ، فیس بوک و TikTok باید مجوزهای استفاده فردی را از همه هنرمندان به صورت جداگانه تهیه کنند. فرایندی که به زمان ، هزینه و منابع نیاز دارد. مجوزهای پتو یک راه حل آسان و مقرون به صرفه برای مشکلی است که در غیر اینصورت رفع آن بسیار پیچیده است.

با این پیش زمینه ، و ظاهراً چیزی که کانیه علیه آن سر و کله می زند ، واقعیت اساسی است که مجوزهای پتو قدرت مذاکره را از دست هنرمندان می گیرد و آن را در اختیار برچسب های بزرگ قرار می دهد (به عنوان صاحبان بیشتر استادان با ارزش بالا). اگر به پروانه های پتو مانند یک دادخواست اقدام طبقاتی فکر کنید ، ممکن است افراد جداگانه کلاس پول زیادی را به خودی خود نبینند ، اما وکیل با بخش زیادی از کل جایزه فرار خواهد کرد زیرا حق امتیاز آنها درصدی از کل گروه است حق امتیاز هنرمند اینجا اینقدر متفاوت نیست این برچسب انگیزه ای برای ورود به پروانه پتو دارد ، اما ممکن است هنرمندان باور نکنند که به طور عادلانه غرامت دریافت می کنند یا منافع آنها به اندازه کافی نمایانده می شود. علاوه بر این ، مورد استفاده از مجوزهای پتو ، به موجب هدف خود ، به سمت TikTok یا Facebook متمایل است که می خواهد حقوق هرچه بیشتر را ساده کند و از نیاز به صرف منابع برای مذاکره در مورد توافق نامه های صدور مجوز با دارندگان حقوق فردی جلوگیری کند.

درخواست تجدید نظر كانیه در اینجا این است كه سیستم عامل هایی مانند TikTok و Facebook با هنرمندان مذاكره می كنند و در ازای استفاده از موسیقی در سیستم عامل های خود ، به مالكیت یا سهام مشاغل اعطا می كنند. سهام می تواند متناسب با ارزش شرکت ارزش خود را افزایش دهد ، در حالی که نرخ ثابت یا درصد ممکن است نداشته باشد. شرایط توافق نامه های اصلی مجوز برچسب بین TikTok و Facebook عمومی نیست ، اما ما می دانیم که اکثر (اگر نه همه) مجوزهای پتو با جوامع عملکردی مانند ASCAP و BMI با درصدی از درآمد مرتبط هستند ، که از برخی جهات خیلی دور نیست دور از آنچه او به دنبال آن است.

توئیت بعدی او آغاز می شود ، “UMG اکنون دارای 2.2 میلیارد سهم سهام در Spotify است. این هنرمندان هستند. ” گزارش شده است که UMG دارای 3.5٪ سهام Spotify است ، به این معنی که UMG نه تنها از طریق درآمد حاصل از توافق نامه های مجوز (جایی که هنرمندان نیز به اشتراک می گذارند) درآمد کسب می کند بلکه با افزایش آن از ارزش سهام نیز برخوردار است. هنرمندان هیچ کدام از این موارد را نخواهند دید. از دیدگاه كانیه ، برجستگی و قدرت مذاكره برچسب در نتیجه آثار این هنرمند است و بنابراین ، این سهام باید واقعاً بین هنرمندان آنها باشد نه برچسب.

از همه درخواست های وی ، این یکی از مواردی است که یک مفهوم ناعادلانه قابل فهم را برجسته می کند و عملاً رفع آن منطقی است. در حقیقت ، وقتی گروه موسیقی وارنر 504 میلیون دلار سهام Spotify خود را در سال 2018 فروخت ، یک چهارم آن سود را بین هنرمندان به اشتراک گذاشت. مسلماً تنها دارایی های واقعی که برچسب های بزرگ ضبط دارند ، آثاری هستند که توسط هنرمندان خلق شده اند. و انصاف حکم می کند که ، مانند سهامداران یک شرکت ، هنرمندان باید بتوانند از ثروت مجموعه ای از آثار خود به درستی استفاده کنند. با این وجود ، مارک های تجاری مانند سایر مشاغل تجاری هستند و تا زمانی که تغییراتی در قانون یا اقدامات جمعی ایجاد نشود ، آنها به منافع خود ادامه خواهند داد و مانند سایر دارایی های کالایی با کارهای هنرمندان رفتار می کنند.

<قوی > “پیشرفت فقط وام است !! هنرمندان دوباره این توقف را امضا می کنند. پیشرفت وام هایی با نرخ بهره 75٪ (یا بدتر) است. هیچ تجارت دیگری در جهان نگاهی به تجارت نمی اندازد ، سهام می خرد ، وقتی سود می برد شروع به سود می کند. شرکت های ضبط کننده باید به شما خرید کنند ، نه اینکه شما را وام بگیرند. “

كانی ادامه داد كه هنرمندان باید از پیش پرداخت خودداری كنند زیرا در واقع” وام هایی با نرخ سود 75٪ (یا بدتر) هستند. ” پیشرفت معمولاً تا حدی مانند وام عمل می کند ، زیرا می تواند هزینه های قابل جبرانی باشد ، به گونه ای که یک هنرمند باید قبل از واریز سهم هنرمند ، مبلغ پیش پرداخت را از طریق حق امتیاز به مارک بازپرداخت کند. اما در اینجا لازم به ذکر است که قرارداد 2012 Kanye نشان می دهد که وی حداقل برای برخی از پیشرفت های خود مذاکره کرده است تا قابل جبران نباشد. همچنین ، تفاوت معنی داری بین وام و پیش پرداخت قرارداد وجود دارد. اگر همه چیز اشتباه رخ دهد یا یک پرونده کاملاً سقوط کند ، معمولاً هنرمندان برای پرداخت آن هزینه ها ، با بهره ، به عنوان وام نیاز ندارند.

“6” ROYALTIES: دوباره به افراد تحت تکفل برگردیم. برای خواندن نحوه کار شما به یک مدیر تجارت نیاز دارید؟ بنابراین شما برای دیدن پول خود پرداخت می کنید !!! بیشتر نه. پورتال های حق امتیاز باید هر آهنگی را که تحویل داده اید نشان دهند (و اکنون این کار را نکنید). هر فروشگاهی که هستید. چند آهنگ در هر آهنگ. درآمد هر آهنگ. به نظر اساسی و منطقی می رسد اما وجود ندارد. آنها بیشترین درآمد را دارند و ZERO به 440 فروشگاه نگاه می کنند. فقط چند نفر برتر. هنرمندان جهانی هستند. به همین دلیل در قلمرو قرارداد آنها بخش حق امتیاز GLOBAL در هر برچسب ذکر شده است. دیگر تیم های مالی را از موسیقی جدا نکنید “

” 7. بندرها: فقط برای حق امتیاز نیستند. آنها برای کل کار شما هستند. هر فایل صوتی ، هر دارایی ، هر معامله ذخیره شده با پول. پول و موسیقی باید در کنار هم بمانند. وقتی دوره شما تمام شد ، همه آن را بارگیری کنید. ترک کنید. “

دو توییت بعدی مربوط به” حق امتیاز “و” پورتال “است. حق امتیاز مبلغی است که به هنرمند برای استفاده از کارش پرداخت می شود و درگاه های اینترنتی بسترهای اینترنتی هستند که یک هنرمند می تواند اظهارات حق امتیاز آنها را ببیند. اظهارات حق امتیاز عمده برچسب ها به طرز مشهور مات هستند. به نظر می رسد این توییت ها ضمن درخواست شفافیت بیشتر در بیانیه های حق امتیاز ، به این موضوع اشاره می کنند. علاوه بر این ، برچسب های اصلی معمولاً دارای بخش های حق امتیاز هستند که در چندین برچسب (تحت اصلی) کار می کنند و بنابراین یک گام از ارتباطات روزمره هنرمند برداشته می شود. به گفته وی ، تعداد بسیار کمی از هنرمندان به اندازه کافی درآمد کسب می کنند تا سرمایه گذاری این لیبل در آنها به ثمر برسد ، بنابراین تمرکز بر روی “بیشترین درآمد” به طور واضح به نفع این برچسب است.

كانیه در توییتر خود یادداشتی امیدوارانه (و احتمالاً واقع بینانه ترین و استراتژیك ترین نكته) را به این نتیجه می رساند: “این فراخوانی برای وحدت همه هنرمندان است. من اربابم را خواهم گرفت. من قدرتمندترین وکیل موسیقی را گرفتم و توانایی پرداخت هزینه آنها را دارم اما هر هنرمندی باید آزاد شود و با او منصفانه رفتار شود. ”

همانطور که هفته گذشته در بخشی از آن به جزئیات بیشتری پرداختم ، اقدام جمعی ، همانطور که قبلاً در صنعت فیلم سازی یا دو و میدانی حرفه ای دیده بودیم ، یک روش حاد برای اطمینان از عقد قراردادهای عادلانه تر است. این نوع رویکرد ، در واقع یک اتحادیه ، بارزترین چارچوب هنرمندان برای معامله در مورد برخی از این اصطلاحات و به کارگیری موثر استانداردهای بازار در دنیای در حال تغییر به نفع خود است. SAG حتی نحوه پخش حق امتیاز را حتی برای ناشناخته ترین عضو بازیگر نمایش تغییر داد. و منطقی نیست که هنرمندان موسیقی به روشی مشابه چانه بزنند. اقدامی که در اینجا بیشترین تأثیر را خواهد داشت ، ایجاد اتحادیه یا جمعی از نوازندگان است – فقط به عنوان یک گروه ، هنرمندان از اهرم لازم برای تضعیف این سالهای بهره برداری برخوردار خواهند شد.

به طور کلی ، کانیه به نکات خوبی اشاره می کند ، و به نظر می رسد ، اگر هیچ چیز دیگری نباشد ، متعهد شده است تا جایی که می تواند در صنعت تأثیر بگذارد. در حالی که برخی از این رهنمودها ریشه در مشکلات واقعی صنعت گسترده دارد ، برخی دیگر کمی غیرواقعی هستند و به احتمال زیاد به عنوان “بخشی از معامله” ای که یک هنرمند با برچسب اصلی می سازد طبقه بندی می شوند. با این وجود بعید به نظر می رسد که وی بتواند در اینجا به تنهایی کاری انجام دهد و هیچ کسی پاسخی نداده است که نشان دهد این رهنمودها تاکنون حتی نزدیک به اجرا هستند. به احتمال زیاد در بین بسیاری از هنرمندان برای مجبور کردن به اقدامات جمعی اقدام خواهد شد ، اما بدون آموزش هیچ كاری شروع نمی شود و ظاهراً هیچ مجالسی مانند حساب كانی وست در توییتر برای جلب توجه جهان وجود ندارد.


جسیکا میسلمان وکیل دارای مجوز در نیویورک متخصص در زمینه سرگرمی و مسائل مالکیت معنوی