در توئیتی سه شنبه شب ، كانیه وست با انتشار تصویری از متنی از یك شخص ناشناس ، به نظر می رسد كه استراتژی دعوای احتمالی را علیه دو برچسب بزرگ ثبت می كند ، كه حاكی از تلاش برای پس گرفتن ضبط های اصلی از برچسب ها با قیمت نامعلوم: “من تصور می کنم اگر هزینه تیلور [سوئیفت] 300 میلیون دلار باشد هزینه شما بسیار بیشتر است.”

در توییت های بعدی ، Kanye ادعا کرد که Universal Music Group به او فرصتی برای خرید استادانش نمی دهد ، اما او در تلاش بود. تا صبح روز چهارشنبه ، چند توئیت دست نیافتنی درباره پایان دادن به قرارداد وی به طوفانی توئیتری تبدیل شد ، از تفسیرهای کلی در مورد مالکیت استادان ، تا درخواست دیدار با میلیاردرها و در نهایت انتشار بیش از 100 صفحه اسناد قراردادی. كانیه موافقتنامه جانشینی 2005 قرارداد اصلی ضبط 2002 و تعدادی اصلاحات بعدی را كه در آن برچسب وی از گزینه های اضافی برای سوابق بعدی استفاده می كرد ، به اشتراک گذاشت.

جدا از پیشرفت های حیرت انگیز چند میلیون دلاری ، توافقات کلی برای ضبط هنرمندان غیرمعمول نیست. به طور خاص ، این واقعیت که کانیه صاحب استاد خود نیست ، در قراردادهای اصلی ضبط برچسب بسیار استاندارد است. استادان ، یا “ضبط های اصلی” ، نشان دهنده یک قطعه از وب [اشیا]] حق امتیاز است که تمایل به ساختن قرارداد ضبط دارند. قانون کپی رایت موسیقی پیش بینی کرده است که همه آهنگ ها از یک استاد و یک ترکیب ساخته شده اند. استاد ضبط فیزیکی است و ترکیب آهنگ است. در حالی که آهنگسازی اغلب در دست هنرمندانی است که آنها را نوشته اند ، اما در طول تاریخ مالکیت استاد توسط هنرمندان نادر بوده است. با این حال ، در سال های اخیر ، برخی از هنرمندان با اهرم فشار توانسته اند در مورد شرایط مطلوب تری مذاکره کنند. در واقع ، 21 Savage و SZA در محبوبیت بخشیدن به خود قبل از یک قرارداد ثبت شده بسیار موفق بودند که توانستند مالکیت ارباب خود را در مذاکره حفظ کنند.

هدف كانه در اینجا نامشخص است. به نظر می رسد مانند بسیاری از رفتارهای خود در سال 2020 ، اوضاع کاملاً بی نظمی را طی کرده است. نقض آشکار تعهدات محرمانه بودن توافق نامه و به اشتراک گذاشتن شرایط مالی ، به طور تصورآمیز برای شرم آور کردن برچسب خود ، Universal Music Group ، در مقابل تسلیم شدن در برابر خواسته های خود برای داشتن مالکین خود و مذاکره مجدد عناصر توافق نامه موجود خود. با این حال ، شاید به طور تصادفی بین شکلک های مدفوع ، آیات کتاب مقدس و ویدئویی از ادعای ادرار او بر روی یک گرمی قرار گرفت ، این حرکت می تواند گامی مهم در جهت دموکراتیک کردن قراردادهای سرگرمی باشد.

مخمصه كانیه شباهت به یكی از دشمنان سابق او ندارد. در سال 2019 ، تیلور سوئیفت به حساب Tumblr خود رفت تا ناامیدی خود را از تلاش های ناموفق برای بازپرداخت استادان خود به اشتراک بگذارد و به هنرمندان جوان درباره اهمیت چنین شرایطی در یک قرارداد توصیه کرد. هشدار صدای جیر جیر Kanye – “هنگامی که یک قرارداد موسیقی امضا می کنید ، حقوق خود را سلب می کنید. بدون استاد ، با موسیقی خود نمی توانید کاری انجام دهید “- زنگ های خصمانه خصومت تیلور در سال 2019 با اسکوتر براون (به طور تصادفی مدیر سابق کانیه وست) در سال 2019. پس از اینکه براون مالکیت ضبط های اصلی سوئیفت را در یک خرید لیبل خریداری کرد ، او گفته می شود که از استفاده سوئیفت از آهنگهایش در یک مستند در مورد خودش امتناع کرده است.

تشخیص معادله “چرا اکنون” آسان تر است. توییتهای West نشان می دهد که هنرمندان بیش از هر زمان دیگری باید صاحب استاد خود باشند زیرا جریان درآمد آنها از تور به دلیل همه گیری COVID-19 خشک شده است. وی نوشت: “[متخصص] بدون تورها گرسنه هستند.” كانیه در ادامه از این حقیقت ابراز تاسف می كند كه برچسب ها ، به عنوان صاحبان آثار وی ، از موقعیت قدرت خود برای نگه داشتن هنرمندان در زیر انگشت ضرب المثل خود ابراز تاسف می كنند: “یك معامله استاندارد ضامن این است كه هرگز شما را پس نگیرید ، و همه این هزینه های پنهان وجود دارد. مانند “هزینه های توزیع” که بسیاری از برچسب ها در قراردادهای خود می گذارند تا حتی بیشتر از کار ما پول بیشتری بدست آورند. ”

شفافیت ابزاری قدرتمند برای تضعیف بی عدالتی است.

در حالی که توافق قرارداد و توئیتر متعاقب آن ممکن است به خودی خود در برگرداندن استادان Kanye موفق نباشد (و البته ، هر وکیلی با توئیت خود از تصویربرداری استراتژی اصلی وکیل خود که ادعا می کند UMG را نقض می کند ، ناراحت می شود) قرارداد آنها) تأثیر گسترده تری در اعمال وی دارد. قصد آشکار او برای برقراری ارتباط با دیگر هنرمندان و ورزشکاران سیاهپوست که در قراردادهای بد قراردادی گیر کرده اند ، دعوت واضح تری برای اقدام جمعی است. “برادران بیایید با هم واقعی کنار بیاییم … هیچ صنعت NBA یا موسیقی بدون سیاه پوستان وجود ندارد … قراردادهای عادلانه مهم هستند … مالکیت مهم است.” وی نوشت: “ایما برو استادان ما را بیاوری … برای همه هنرمندان … برای من دعا کن.”

شفافیت ابزاری قدرتمند برای تضعیف بی عدالتی است. به عنوان مثال ، در یک محل کار ، هرگونه سازماندهی موفق پیرامون قراردادهای ناعادلانه از درک اختلافات بین کارمندان آغاز می شود. تا زمانی که کسي بداند که همه افراد اطرافشان چقدر حقوق می گیرند ، آنها نمی دانند که حقوق کمتری دریافت می کنند. بر این اساس ، توجه او به این مسئله و نور خورشید در مورد توافق ضبط صدا می تواند اولین گام در دعوت دیگر هنرمندان به میز مذاکره باشد تا با مشخص کردن افرادی که آنها را به دست نمی آورند ، در مورد شرایط ایده آل قراردادی خود صحبت کنند. و اگر حتی کانیه وست در این حالت احساس ناتوانی کند ، به احتمال بسیار زیاد او تنها نیست. سال گذشته وقتی تیلور برای گفتن داستانش به شبکه های اجتماعی رفت ، این کار را با این امید انجام داد که سخنانش به “هنرمندان جوان یا بچه های رویای موسیقی” برسد تا “در مورد چگونگی محافظت بهتر از خود در مذاکره” بیاموزند. وی از این کار امضا کرد: “شما لیاقت داشتن هنری را دارید که می سازید.” توجه وی به این موضوع مورد توجه بسیاری قرار گرفت ، اما تغییرات در صنعتی که سودآوری بسیاری در قبال تعهد خود در قبال این ماده بحث برانگیز دارد ، کند باقی مانده است.

حتی اکنون ، به نظر می رسد كانیه نیز پاسخ هایی را جلب می كند: Hit-Boy كه فعالیتش تحت نظارت وست در GOOD Music آغاز شد ، پاسخ داد كه UMG وی را در 14 سال گذشته در قراردادی غیرمنصفانه نگه داشته است. جالب توجه است ، تیلور سویفت با انتشار بیانیه مطبوعاتی درخشان در مورد امضای قرارداد خود با UMG در سال 2018 ، برجسته توافق آنها که در آن او صاحب استادان خود است. برای چانه زنی با موفقیت برای هنرمندان کم پیچیده تر ، شروع ممکن است نیاز به اکثر هیترهای سنگین موسیقی داشته باشد و شرایط استاندارد قراردادی را به جلو سوق دهند. با این حال ، كانیه همیشه این رویكرد رو به جلو برای حقوق هنرمندان را منعكس نكرده است. حداقل یکی از هنرمندان در توییتر خود پیشنهاد کرد که وست ، صاحب یک برچسب در نوع خود ، برخی از مفاد قراردادی درنده (البته شاید بازار) را در برخی از امضای GOOD Music تکرار کند.

کانیه و تیلور در این دیدگاه تنها نیستند. سالهاست که هنرمندان از این ویژگی توافق نامه ابراز ناراحتی می کنند. در سال 2015 ، وقتی پرینس به طور انحصاری رکورد جدید خود HitNRun را به تیدال منتشر کرد ، توافق نامه های ضبط را به عبودیت فرسوده تشبیه کرد و گفت: “من به هر هنرمند جوانی می گویم … امضا نکنید.” اما تعجب آور نیست که حتی در مقابل این نوع هشدارها ، هنرمندان جوان همچنان به امضای قرارداد می پردازند. در این زمان ، مهمترین مارک های بزرگ همچنان امیدوار کننده ترین گزینه برای آنها هستند. Tidal وقتی در سال 2015 راه اندازی شد ، اولین نوع از نوع خود بود: یک هنرمند دارای یک پلتفرم پخش جریانی بود که به هنرمندان راهی متفاوت از جریان سازی را ارائه می داد. این پلتفرم به جای دستگاه اصلی برچسب گذاری ، Spotify را هدف گرفت و در نتیجه در ماموریت خود تا حدودی سقوط کرده است. دشوار است که ببینیم با پیوستن به یکدیگر و الزام به شرایط اولیه قرارداد ، بهتر می توان به هنرمندان خدمت کرد – اما بازیگران صفحه و بسیاری از صنعت فیلم سازی این کار را انجام داده اند – اما مانند کانیه ، بسیاری از بزرگترین هنرمندان اغلب خود را در هر دو طرف قراردادها و شاید فقط نکات منفی برای تضعیف وضع موجود وجود دارد.

جسیکا میزلمان یک وکیل دارای مجوز در نیویورک است که در زمینه های سرگرمی و مالکیت معنوی تخصص دارد.