اکنون ، بیش از هر زمان دیگر ، صنعت موسیقی واقعاً دچار مشکل شده و کسانی که در آن کار می کنند با بزرگترین بحران در نسل های مختلف روبرو هستند. البته بیشتر این موارد از COVID-19 ناشی می شود و قفل ویرانی بر موسیقی زنده وارد شده است ، اما ترک ها مدت هاست که نشان داده می شوند.

مخلوطی از ساعات کاری بی نظم ، مدل های تجاری سنگین در برابر نوازندگان و یک شانس موفقیت بسیار اندک ، تحمل حرفه ای در موسیقی را تقریباً غیرممکن می کند. سبک زندگی انفرادی که ایجاد می کند را به آن بیفزایید و این یک دستورالعمل برای سلامت روان ضعیف است. در حقیقت ، خلاقیت ها در صنعت موسیقی چیزهای زیادی برای تحمل دارند و جاده به سمت بالا مملو از داستان های ترسناک است. این موضوعی است که به تدریج بیشتر در مورد آن صحبت می شود – به نظر می رسد کمپین های آگاهی نسبتاً منظم به وجود می آیند – اما هنوز مسیری طولانی در پیش است.

آیا موسیقی می تواند شما را بیمار کند؟ برای اندازه گیری قیمت جاه طلبی موسیقی ، کتاب جدید سالی آن گروس و دکتر جورج ماسگریو ، پیشنهادهای واقعی و معناداری در مورد چگونگی حرکت به جلو با روشی پایدار ارائه کرده است.

، ماسگراو و گروس از ترکیبی از حکایات و داده های تجربی برای ترسیم میزان واقعی مشکل و ارائه راه حل های ساختاری دنیای واقعی استفاده می کنند که شرایط کار در صنعت را برای بهتر تغییر می دهد.

می توانید بخوانید یک عصاره اختصاصی در زیر این کتاب اکنون خارج شده است.

p83: آیا احساس کنترل دارید؟

“اگرچه نوازندگان از نظر تولید و توزیع می توانند از سطح كنترل خلاقانه ای برخوردار باشند ، اما كنترل نهایی بر نحوه دریافت كارشان و نحوه انجام فرآیندهای واسطه گری ندارند. این کاملاً در تضاد با تولید موسیقی معاصر است. به شما گفته می شود شما کنترل دارید ، اما احساس می کنید شانس نیز مهم است. همانطور که یک تهیه کننده به ما گفت ، ‘در صنعت موسیقی همیشه آن عنصر شانس و تصادفی وجود دارد که از کنترل ما خارج است. این فقط زمان بندی است. It’s rules ’(تهیه کننده / ترانه سرا ، م ، پاپ ، لندن [19]). شنیده شدن ، مثل همیشه در صنایع موسیقی ، شامل شبکه های پیچیده واسطه ای است که در زمینه کاهش کارایی نمادین اتفاق می افتد و در آن دستیابی به چسبندگی برای اتصال به چیزی – به عبارت دیگر ، اتصال – کلید می شود. این روندی است که هنرمندان کنترل کمتری بر روی آن دارند ، خصوصاً اگر در مناطقی از موسیقی پاپ باشند که مدیران و برچسب ها چهره اصلی آنها باشند. از آنجا که آنها کارهای خود را به شدت مجسم می کنند – آنها کار آنها هستند و کار آنها زندگی آنها است – این رابطه ناخوشایند بین مسئولیت و سرزنش هنگامی که همه چیز اشتباه است ایجاد می کند ، و همانطور که تمام داده ها نشان می دهد ، برای اکثر نوازندگان مشتاق اشتباه خواهد شد . فصل قبل را با نقل قولی از UK Music آغاز کردیم که بیان می داشت “موسیقی یک شایسته سالاری است”. این افسانه شایسته سالاری در صنایع موسیقی فراگیر است و حتی اگر بسیاری از مصاحبه شوندگان ما به وضوح قادر به بیان مشکلات ساختاری بودند – آنها می توانستند تبعیض نژادی و نژادپرستی را بخوانند و ببینند که شبکه های ممتاز در صنایع خود چگونه کار می کنند – آنها هنوز امید داشتند. آنها هنوز هم می خواستند باور کنند که حتی اگر همه از شانس برابر برخوردار نباشند ، باید به همه فرصت برابر داده شود تا دیده و شنیده شوند … از این نظر ، نوازندگان فشارهای عاطفی یک زندگی خلاق و تنش های وجودی مربوط به آنها را احساس می کنند و تجربه می کنند. ارزش و اندازه گیری عمیق ، زیرا “شکست” آنها به طور همزمان از کنترل آنها خارج است و به نوعی مسئولیت آنها – تقصیر خود آنها است. ‘من خودم را مدیریت می کنم ، تصمیم می گیرم چه اتفاقی بیفتد و به نوعی تنها کسی هستم که پاسخگو هستم. هیچ کس دیگری مقصر نیست “(موسیقیدان ، F ، کاردیف [21]). این ایده فقط مقصر دانستن خود می تواند در تجارب نوازنده از یک معامله منعکس شود. یک مصاحبه شونده به ما گفت:

[مدیران من] درباره دلایلی که نتوانستم این معامله را بدست آورم نظراتی ارائه کردند … که من می خواستم و به نوعی آن را به عدم خوب بودن پیوند دادم. بنابراین ، من فکر می کنم که این واقعاً بر من تأثیرگذار بود ، زیرا آنها افرادی بودند که قرار بود از من مراقبت کنند و من واقعاً این کار را کردم و این چیزی است که امروز هم من واقعا با آن کنار می آیم. این عبارت “فقط به اندازه کافی خوب نیست”.

س: مدیران شما این حرف را به شما زده اند؟

پاسخ: بله آنها این کار را کردند … فقط نوعی از هم پاشید و من فکر می کنم این شروع مسائلی بود که من واقعاً با آن روبرو بودم. من فکر می کنم احتمالاً به این دلیل است که واقعاً ضربه بزرگی به اعتماد به نفس شما وارد کرده است. و این باعث شد که احساس کنم بعد از آن هر کاری که برایش کار کرده ام واقعاً به هیچ چیز برنمی خورد. آن زمان بود که احساس می کردم واقعاً بسیار کم است.

– موسیقیدان ، F ، Pop / R & B ، منچستر [28]

وقتی دنیا به شما می گوید شما کنترل دارید ، چه حسی دارید ، اما در واقع شما اینگونه نیستید؟ ما دریافتیم که برای نوازندگانی که با تمایل آنها برای کنترل مصاحبه کرده اند ، همراه با عدم کنترل در زندگی کاری آنها ، حداقل دلیل ناامیدی است و بدتر از آن در اضطراب خفه کننده ، احساس پارانویا و حتی از دست دادن آشکار می شود. تجربیات آنها در کنار یک سخنرانی قدرتمند رسانه ای نشسته است که تصویری از این نوازندگان به عنوان کارآفرینان خلاق و کنترل کننده را ترسیم می کند ، و اکنون که آنها بر تمام اهرم های زندگی خلاق خود کنترل دارند ، شخصاً مسئول نتایج هستند – آنها فقط باید کار سخت تر ، یا بهتر ، یا طولانی تر ، یا سریعتر. این خواسته است و این مبارزه است. این در کار هان (2017: 7) ثبت شده است ، هنگامی که او می نویسد ، “افرادی که در جامعه دستاورد نئولیبرال شکست می خورند خود را مسئول بسیاری از خود می دانند و به جای زیر سوال بردن جامعه یا سیستم احساس شرم می کنند … این خودرو – تجاوز به معنای این است که افراد استثمار شده به اندازه افسردگی تمایل به انقلاب ندارند.

حتی اگر نوازندگان دیگر مشکلات مالی را تجربه نکنند و در صنعت به درجه ای از موفقیت رسیده باشند ، ماهیت عدم دقت و اضطراب به سادگی تکامل می یابد زیرا کنترل مجدداً از بین می رود. به عنوان مثال ، مصاحبه شوندگان به ما گفتند که با بیشتر شناخته شدن نوازندگان و مسافرت و تورهای مسافرتی ، ابتدا کنترل دفتر خاطرات خود را از دست می دهند ، و سرانجام در طول زندگی خود: the در پایین ، بی ثباتی نداشتن پول است. در بالا ، هیچ آزادی ندارد »(مدیر ، م ، پاپ / مختلف ، لندن [29]). وقتی هنرمندان در حال شلوغی یا موفقیت شغلی هستند ، آنها از کار مداوم و نداشتن زندگی شخصی صحبت می کردند. این غیرقابل پیش بینی بودن می تواند خود را در خاطرات بسیار تغییر پذیر نشان دهد ، با جلسات استودیو ، کنسرت ها ، جلسات یا مصاحبه ها همه در آخرین لحظه قابل تغییر هستند: “ناامنی از آن می تواند واقعاً ترسناک باشد” (Singer، F، Opera، Lonond) [23] ) به عنوان یک فروشنده پلاتین ، تهیه کننده موسیقی رقص کاندیدای جایزه BRIT به ما گفت: to برنامه ریزی برای آینده خود بسیار سخت است و اوضاع به طور منظم تغییر می کند. بنابراین در حالی که نمی خوابید ، هر روز تور می کنید ، [و] از طریق برچسب فشار می آورید تا آهنگ بعدی خود را بیاورید یا مطمئن شوید که برند شما در حال ساخت است … مسافرت ، بدون خواب و بیدار بودن و دی جی در کلوپ های شبانه ساعت 3 بامداد … که همه به یکی نزدیک می شوند یک دستورالعمل برای اضطراب است … عدم کنترل اساساً همان چیزی است که به آن می رسد “(تهیه کننده ، م ، رقص ، لندن [20]). یکی دیگر از مصاحبه شوندگان اینگونه گفته است: شما ادامه دادید … این توصیف خوبی است. این برای همه ترسناک و ترسناک است (موسیقی دان ، م. ، پاپ / روح ، لندن [1]). در واقع ، کنترل در دنیای موسیقی دانانی که با آنها صحبت کردیم یک خیال است. ایده داشتن برخی از کنترل های شخصی برای این نوازندگان واقعاً مهم است ، اما در دنیایی نابسامان و مبهم ، کنترل می تواند به اندازه شانس لغزنده باشد و به همان سختی به دست می آید و تعریف آن اغلب به سختی خود موفقیت است.

این کتاب بصورت بارگیری رایگان مستقیم از ناشر در دسترس است.

< div class = "vidible-max">

همچنین